حوزه‌های علمیه نباید استقلال خود را از دست بدهند

حوزه‌های علمیه نباید استقلال خود را از دست بدهند

26 دی 1396 18:27

افزایش بودجه حوزه‌های علمیه منجر به دینداری مردم نمی‌شود. دینداری به اخلاق، طرز تکریم و احترام گذاردن انسان‌ها از سوی علمای دین و تریبون‌داران ربط پیدا می‌کند

آیت‌الله محسن غرویان
مدرس حوزه علمیه
افزایش بودجه حوزه‌های علمیه منجر به دینداری مردم نمی‌شود. دینداری به اخلاق، طرز تکریم و احترام گذاردن انسان‌ها از سوی علمای دین و تریبون‌داران ربط پیدا می‌کند
ذات دین اخلاق است که حتی با بودجه کم هم در صورت رعایت در جامعه، ایمان مردم را بالا می‌برد. حضور شخصیت‌هایی مانند آیت‌الله بهجت بدون توزیع هیچ پولی سبب افزایش ایمان می‌شود زیرا با عمل و رفتار خود دیگران را جذب می‌کنند. آیت‌الله جوادی آملی دراین‌باره گفته‌اند «درصورتی‌که در کشور 500 آیت‌الله بهجت داشته باشیم جامعه اصلاح می‌شود»
بدون شک حوزه‌های علمیه مانند دانشگاه مخارجی دارند که باید بودجه متناسبی برای آنها هزینه شود، اما پیش‌ازاین مسئله باید به نکته‌ای که مورداشاره قرار گرفت، توجه شود. موضوعاتی که ایمان، دینداری، تقوا و اخلاق مردم را بالا می‌برد نوع عمل و رفتار علما و روحانیت است
مسئله بودجه برای حوزه علمیه خیلی روشن نیست، اما پرورش محقق و نویسنده مسلم است که باید موردتوجه قرار گیرد. آیت‌الله سبحانی دراین‌باره می‌گفتند «نویسنده کم داریم و آنهایی هم که فعال هستند مطالب سبکی را به‌صورت کتاب و مقاله به چاپ می‌رسانند و در آنها سخن تازه‌ای به چشم نمی‌خورد.» در پژوهش‌ها به موضوع جدید برنمی‌خوریم. به‌طوریکه چاپی‌ها را خطی می‌کنند و خطی‌ها را دوباره به چاپ می‌رسانند، اینها مواردی است که باید درست شود
البته تحلیل این مسائل از پیچیدگی‌هایی برخوردار است که می‌توان به اختلافاتی بین علما و روحانیت اشاره کرد. این مسئله اعتماد مردم را از بین برده و از احترام‌هایی که درگذشته نسبت به روحانیت قائل بودند، کاسته شده که این هم به دلیل تفرقه و اختلافی است که بین روحانیت دیده می‌شود
برخی اختلافات را از چند سال پیش در کل جامعه ازجمله روحانیت ایجاد کردند که درنتیجه آن دودستگی به وجود آمد و در هریک کندروی و تندروی برجسته شد. این مسائل باعث می‌شود که اعتماد مردم به روحانیت کم شود، والا بودجه‌های فوق درصورتی‌که بتواند تفرقه‌ها را به وحدت تبدیل سازد، مفید هم محسوب می‌شود
حوزه‌های علمیه کاملاً سیاسی شده است و دسته‌بندی‌ها در آن به چشم می‌خورد. بودجه‌هایی که سخن از آن به میان می‌آید به عبارتی «بکش‌بکش» است. بدین معنا که موسسه‌ها و افراد مختلف تلاش می‌کنند که بودجه را به سمت خود روانه سازند و آن را برای گروه‌های خود هزینه کنند
اختلاف‌نظرهایی درباره گذشته وجود دارد که نمی‌توان خیلی به آن ورود پیدا کرد. حکومت باید از حوزه‌های علمیه پشتیبانی کند، اما حوزه علمیه به معنای خاص خود نباید حکومتی شود. بدین معنا که هر چه را از بالا دستور می‌رسد تبعیت و توجیه سازد. حوزه‌های علمیه باید استقلال خود را از دست ندهند و درعین‌حال حکومت‌ها هم باید از بیت‌المال امکاناتی را برای توسعه فرهنگ دینی در اختیار آنان قرار دهند
موضوع فوق به میزگرد، بحث و بررسی احتیاج دارد تا کارشناسان موافق و مخالف آنها را برای مردم بازگو کنند افزایش بودجه همراه با اعتدال مفید است. بدین معنا که برای آن هدف‌گذاری صورت گیرد و نظارت شود. باید بر خروجی یعنی تعداد نویسنده، متفکر، محقق و پژوهشگر دقت صورت گیرد یا اینکه میزان تأثیر آن در اخلاق، تربیت و منش حوزویان سنجیده شود
باید روند کلی را مورد دقت قرارداد که آن‌هم نگرانی بابت تعداد نواندیش و نوآور در حوزه‌هاست زیرا پژوهش‌ها در فلسفه، فقه و کلام دارای حرف تازه‌ای نیست و تکرار مکررات حرف‌های گذشته است که این روند مطلوبی به‌حساب نمی‌آید

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما