نقد فیلم «آپاندیس»

نقد فیلم «آپاندیس»

7 دی 1396 2:49

کلیت فیلم «آپاندیس» را می‌توان در جمله بالا خلاصه کرد، فیلمی قصه‌گو که با تمام ضعف‌ها و کمبود‌هایش موفق می‌شود تا بیننده را تا لحظه آخر پای تصویر نگاه دارد و این ویژگی می‌تواند مزیتی بزرگ برای یک فیلم باشد. اولین ساخته حسین نمازی که از جشنوار فجر کنار گذاشته شد، فیلمی است که پایه و اساسش بر قصه گویی سینمای کلاسیک ریخته شده و مهم‌ترین ویژگی فیلم را نیز می‌توان در همین امر مشاهده کرد، در روزهایی که سینمای ما بیشتر مشغول ساختن آثاری است که نگاهی مشابه به یکسری از مشکلات اجتماعی دارند و درگیر روایت قصه به دور از سینمای کلاسیک هستند، آپاندیس با قصه خوبی که دارد و همچنین نقطه گذاری‌های خوب خود می‌تواند اثری قابل تامل و قابل دیدن در سینما باشد. از همان لحظه آغازین فیلم بیننده متوجه این موضوع خواهد شد که تلاطمی بزرگ در راه است، زیرا لوکیشن فیلم و البته فضاسازی آن به شکلی است که به‌طور ناخودآگاه اضطراب و تشویش را به بیننده منتقل خواهد کرد، حال اینکه شخصیت‌هایی که از ابتدا در فیلم حضور دارند و به مرور نیز اضافه می‌شوند اطمینان بیننده برای وجود یک تلاطم بزرگ را بیشتر خواهند کرد.

ستون دریچه
نقد فیلم «آپاندیس»
عباس نصراللهی
منتقد
کلیت فیلم «آپاندیس» را می‌توان در جمله بالا خلاصه کرد، فیلمی قصه‌گو که با تمام ضعف‌ها و کمبود‌هایش موفق می‌شود تا بیننده را تا لحظه آخر پای تصویر نگاه دارد و این ویژگی می‌تواند مزیتی بزرگ برای یک فیلم باشد. اولین ساخته حسین نمازی که از جشنوار فجر کنار گذاشته شد، فیلمی است که پایه و اساسش بر قصه گویی سینمای کلاسیک ریخته شده و مهم‌ترین ویژگی فیلم را نیز می‌توان در همین امر مشاهده کرد، در روزهایی که سینمای ما بیشتر مشغول ساختن آثاری است که نگاهی مشابه به یکسری از مشکلات اجتماعی دارند و درگیر روایت قصه به دور از سینمای کلاسیک هستند، آپاندیس با قصه خوبی که دارد و همچنین نقطه گذاری‌های خوب خود می‌تواند اثری قابل تامل و قابل دیدن در سینما باشد. از همان لحظه آغازین فیلم بیننده متوجه این موضوع خواهد شد که تلاطمی بزرگ در راه است، زیرا لوکیشن فیلم و البته فضاسازی آن به شکلی است که به‌طور ناخودآگاه اضطراب و تشویش را به بیننده منتقل خواهد کرد، حال اینکه شخصیت‌هایی که از ابتدا در فیلم حضور دارند و به مرور نیز اضافه می‌شوند اطمینان بیننده برای وجود یک تلاطم بزرگ را بیشتر خواهند کرد.
«نمازی» که خود نویسنده فیلمنامه نیز هست، به خوبی توانسته نقطه‌گذاری‌های قصه در ساختار فیلمنامه کلاسیک را انجام دهد، به‌طوری که بیننده تغییر مسیر قصه و شروع کشمکش‌های فراوان را به خوبی حس خواهد کرد، و زمانی که این تلاطم‌ها و کشمکش‌ها با فضای بسته فیلم که تماما در بیمارستان می‌گذرد همراه می‌‌شوند، حس خفقان و استرس بیشتری را برای بیننده ایجاد خواهند کرد. «آپاندیس» پر است از لحظاتی که بیننده انتظارش را ندارد و این مزیتی بزرگ برای فیلم محسوب می‌شود، پیچیدگی‌های قصه به موقع و به اندازه هستند و موقعیتی که شخصیت‌ها در آن قرار می‌گیرند موقعیتی باورپذیر است و یکی از بهترین ویژ‌گی‌های قصه فیلم حفظ انسجام این موقعیت‌ها از ابتدا تا انتها است، به‌طوری که فیلم برای حفظ تمپوی خود دست به دامان خرده اتفاق‌ها و یا خرده داستان‌های فرعی شخصیت‌ها نمی‌زند و تا آخرین لحظه در مسیر قصه‌ای که از ابتدا تعریف کرده حرکت می‌کند و اگر بناست تا حقیقتی را رو کند و یا به امری حاشیهای بپردازد در دل همان قصه اصلی این کار را انجام می‌دهد و این حواشی یا اتفاقات کوچک را طوری درون قصه قرار داده که تاثیری عمیق بر روند کلی قصه نمی‌گذارند اما در عین حال مهم و حیاتی هستند. این‌گونه پردازش دقیق و ریزبینانه فیلمنامه باعث شده تا فیلم همواره جذاب و سرحال به نظر برسد.
«آپاندیس» در پس تمام اتفاقاتی که در قصه‌اش رقم می‌زند، شخصیت‌هایی که پرورش می‌دهد و تلاقی‌هایی که ایجاد می‌کند، نگاهی به مشکلات و معضلات جامعه دارد، بیمارستان به‌عنوان مکانی که همه قشرها به شکل‌های مختلف درگیر آن می‌شوند در نظر گرفته شده و دوربینی که هیچ‌گاه از این بیمارستان بیرون نمی‌رود تا ناظر و شاهد همه اتفاقات باشد.
برخی موقعیت‌ها در فیلم می‌توانستند شکل بهتری بگیرند، عکس‌العمل‌های شخصیت‌ها باورپذیرتر باشند و حتی برخی صحنه‌ها نیز قابلیت حذف شدن را دارا بودند. اما انسجام فیلم از ابتدا تا انتها نمره قبولی را می‌گیرد. بازی‌های بازیگران همگی در سطحی معمولی هستند و در جاهایی نیز ضعیف به نظر می‌رسند، اتفاقی که اگر نمی‌افتاد و بازی‌های بهتری ارائه می‌شد، قطعا به راحتی نمی‌شد که از کنار این فیلم و اتفاقاتش عبور کرد.
«آپاندیس» در نگاهی کلی به‌عنوان فیلم اول یک کارگردان و اثری کم هزینه و کم ادعا، قابل قبول و گیراست، قصه‌ای پر‌کشش دارد و گره‌هایی که بیننده را وادار به دنبال کردن ادامه قصه می‌کنند در فیلم به وفور دیده می‌شوند، فیلمی که مجموعه‌ای از اتفاقات و تلاقی‌هاست، نمایشی از یک جامعه و انسان‌های درون آن است، انسان‌هایی که در عین نزدیکی دور هستند، و نمایشی از پنهان‌کاری‌ها، دروغ‌ها و قضاوت‌هاست. فیلمی که ادعایی ندارد و همه چیز تمام هم نیست، اما حرفش را می‌زند و جذاب است.

shareاشتراک گذاری

نظرات شما