برنامه استراتژیک لازمه اشتغال‌زایی

برنامه استراتژیک لازمه اشتغال‌زایی

16 مهر 1396 15:33

دو طرح ایجاد اشتغال با اعتباری در حدود 30 هزار میلیارد تومان که بخش اعظمی از آن از محل منابع بانک‌ها و بخشی دیگر از منابع صندوق توسعه ملی تامین و اجرا می‌شود، از گذشته که دولت‌ها می‌خواستند اشتغال ایجاد کنند، به سراغ طرح‌های کارامد نمی‌رفتند؛ مثل طرح ضربتی اشتغال، طرح‌های زودبازده و مشاغل خانگی. به این ترتیب پول‌های زیادی تاکنون حیف و میل شده است.

امیر افسردیر 
دو طرح ایجاد اشتغال با اعتباری در حدود 30 هزار میلیارد تومان که بخش اعظمی از آن از محل منابع بانک‌ها و بخشی دیگر از منابع صندوق توسعه ملی تامین و اجرا می‌شود، از گذشته که دولت‌ها می‌خواستند اشتغال ایجاد کنند، به سراغ طرح‌های کارامد نمی‌رفتند؛ مثل طرح ضربتی اشتغال، طرح‌های زودبازده و مشاغل خانگی. به این ترتیب پول‌های زیادی تاکنون حیف و میل شده است. حقیقت این است که تا زمانی که برنامه‌ای استراتژیک برای اشتغال نداشته باشیم که بدانیم چه می‌خواهیم بکنیم، هر کاری کنیم، مصرف بی‌هدف پول است. باید برنامه‌ای استراتژیک برای اشتغال طراحی کنیم تا مسئله بیکاری رفع شود. به عبارتی، دولت باید در جهتی حرکت کند که همکاری‌های لازم را با بخش خصوصی داشته باشد.
در این میان به هیچ‌وجه بخش خصوصی نباید انتظار داشته باشد یا منتظر  بایستد تا دولت تصمیم بگیرد یا کاری انجام دهد که اشتغال ایجاد شود، بلکه بخش خصوصی خود باید در این جهت حرکت کند. از طرف دیگر در حال حاضر با فارغ‌التحصیلان زیادی روبه‌رو هستیم که بیکار هستند. از سوی دیگر، افرادی که فارغ‌التحصیل می‌شود، در رشته‌ای که تحصیل کرده‌اند، مشغول به کار نمی‌شوند، چون کار نیست. ما برای اشتغال طرح داده‌ایم و بارها صحبت کرده‌ایم. همچنین مسئله قرارداد موقت و دائم نیست. کارگر و کارفرما را نباید مقابل یکدیگر قرار داد. مشکل اینجاست که کار وجود ندارد. کسی که بیکار است، حتی حاضر است که با قرارداد موقت کار کند.
تا زمانی که اشتغال در یک کشور گسترده شود، به تبع تقاضا برای نیروی کار زیاد می‌شود. در عین حال، کسی که دنبال کار است، دنبال جایی می‌رود که حقوق بیشتری بدهد؛ بنابراین در اینجا کارفرماها با یکدیگر رقابت دارند و باید به شکلی حقوق بدهند که نیروی کار را جذب کنند و نیز قرارداد دائم با این فرد ببندند. حالا اگر کار کم باشد، شرایط متفاوت می‌شود و در اینجا دیگر نیروی کار است که حاضر به پذیرفتن قرارداد موقت می‌شود تا اگر کسی به آنها پیشنهاد کار بهتر داد، به راحتی بتوانند محل کار خود را تغییر دهند. در حال حاضر عرضه کار در کشور کم و تقاضا زیاد است. با این همه در هر دو شرایط، کسی راجع به کار صحبت نمی‌کند و هر طرف راجع به منافع خود صحبت می‌کنند.
این در حالی است که قراردادها باید به‌گونه‌ای بسته شوند که چه در دوره رکود و چه در شرایط رونق، قراردادها به نفع کار باشد تا تولید، صنعت، خدمات و... پیشرفت و توسعه کند. قرارداد موقت در حقیقت زاییده این است که ما هیچ نقشه و برنامه استراتژیکی برای توسعه اشتغال نداریم و در عین حال، اقتصاد کشور دچار رکود است. به خصوص در شرایط رکود کارفرماها به قراردادهای موقت روی آورده‌اند.

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما