متحدان اروپایی کنار ترامپ نخواهند ماند

تبعات عقب‌نشینی آمریکا از قرارداد هسته‌ای ایران

متحدان اروپایی کنار ترامپ نخواهند ماند

19 شهریور 1396 14:10

کیمبرلی راجرز براون، تحلیلگر مسائل بین‌المللی در یادداشتی در نشریه فارین پالیسی تبعات عقب‌نشینی آمریکا از برجام را مورد بحث وتحلیل قرار داد. براون در این یادداشت که سایت دیپلماسی ایرانی آن را ترجمه و بازنشر کرده نوشت:

کیمبرلی راجرز براون، تحلیلگر مسائل بین‌المللی در یادداشتی در نشریه فارین پالیسی تبعات عقب‌نشینی آمریکا از برجام را مورد بحث وتحلیل قرار داد. براون در این یادداشت که سایت دیپلماسی ایرانی آن را ترجمه و بازنشر کرده نوشت: «جان بولتون، سفیر سابق ایالات متحده در سازمان ملل، روز دوشنبه با انتشار مقاله‌ای در روزنامه نشنال ریویو با اعلام اینکه احتمالا دولت ترامپ قادر به حل دیپلماتیک یکی از مهم‌ترین اولویت‌های سیاست خارجی خود نیست، راهبردی برای خروج از این قرارداد منتشر کرد. این سند بیشتر به چگونگی خروج از این قرارداد می‌پردازد تا استدلال در خصوص اینکه چرا اصلا ایالات متحده باید آن را لغو کند. بولتون که دیپلماتی حرفه‌‌ای و کاربلد در این زمینه است، ظاهرا اعتقاد دارد اگر دولت همان سطح انرژی، نیرو و راهکارهای سیاسی را که در ممنوعیت سفر مسلمانان و خروج از پیمان پاریس به کار برد در این زمینه خرج کند، نتیجه فاجعه‌بار خواهد بود. پیشنهاد او برای لغو توافق هسته‌ای از سوی ترامپ، علی‌رغم توصیه مشاوران خود، چنین است: مشاوره‌های اولیه و بدون سر و صدا با طرفین با نفوذ، تهیه یک پرونده راهبردی مستند، مبارزه بسیار وسیع دیپلماتیک و توسعه و اجرای تلاش‌های دیپلماتیک عمومی و کنگره‌ای.
اما سؤال این است که، حتی بر فرض که آمریکا برنامه خود را به صورت حرفه‌ای پیاده کند، چقدر احتمال دارد موفقیت‌آمیز باشد؟ اگر ایالات متحده از معامله هسته‌ای ایران عقب‌نشینی کند، روسیه و چین احتمالا به دنبال منافع امنیتی و تجاری خود خواهند بود و مانع هر گونه تلاش برای بازگرداندن تحریم‌ها علیه این کشور خواهند شد. با توجه به حق وتوی این دو کشور در شورای امنیت، هر یک از طرفین، قدرت یک جانبه برای انجام این کار را دارد. در این صورت، فقط کشورهای متحد باقی می‌مانند. روز سه‌شنبه، امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه، گفت هیچ جایگزینی برای قرارداد ایران وجود ندارد. نخست وزیر بریتانیا، ترزا می، این توافقنامه را «بسیار حیاتی» خواند و در جلسات خود با رهبران جمهوری‌خواه از آن دفاع کرد. آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، ماه می گذشته، مورد اطمینان بودن آمریکا را زیر سوال بود و اظهار کرد «اکنون وقت آن است که اروپا سرنوشت خود را در دست بگیرد». بنابراین، در صورت عدم وجود شواهد مبنی بر نقض قرارداد از سوی ایران، احتمالا آمریکا نخواهد توانست کشورهای متحد را برای تحمیل مجدد تحریم‌ها علیه ایران متقاعد کند.
پیامدهای خروج ایالات متحده از معامله ایران چه خواهد بود؟
نخست ایران - همان‌طور که تهدید کرده بود -  به سطوح پیشین غنی‌سازی اورانیوم یا حتی پیشرفته‌تر، باز خواهد گشت.
دوم، این امر باعث عمیق‌تر شدن هرچه بیشتر شکاف‌‌های موجود در اتحاد ناتو می‌شود. روسیه نیز به دنبال همین امر است: اختلاف افتادن بین کشورهای عضو اتحادیه باعث برد بزرگ ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه می‌شود.
سوم اینکه، چنین اتفاقی می‌تواند برای همیشه برخی از ابزارهای مفید برای مبارزه علیه پیشرفت ساخت سلاح‌های هسته‌ای را تضعیف کند. به احتمال بسیار زیاد، در شورای امنیت در این مورد دو دستگی به وجود می‌آید و با وتوهای زیاد، جلوی هرگونه پیشرفتی گرفته خواهد شد. اگر ایالات متحده در تلاش برای اعمال تحریم‌های ثانوی علیه تجارت‌های خارجی با ایران اقدام کند، حتی اروپایی‌ها نیز با آن مخالفت می‌کنند.
چهارم، امکان پاسخ منسجم و موثر به چالش اجتناب‌ناپذیر به وجود آمده از سوی ایران، در زمان لغو این قرارداد، غیرممکن خواهد شد. زمان کوتاه 9ساله این توافق، نیازمند راهبردهایی از سوی آمریکاست تا بتواند این قرارداد را تمدید کند. برای این کار، ایالات متحده نیازمند همکاری از جانب انگلیس، چین، فرانسه، آلمان و روسیه است. مشاجره با این کشورها در حال حاضر همکاری در آینده را بسیار سخت خواهد کرد.
بنابراین، آمریکا نباید این قرارداد را به صورت یکجانبه و بدون دلیل لغو کند، بلکه باید از فرصت ایجاد شده استفاده کرده و به دنبال راهبرد جدیدی برای تمدید این قرارداد باشد. باید دانست که قدرت ایران از بین نرفته است و در صورت لغو قرارداد، می‌تواند به مرحله پیش از امضای توافقنامه بازگردد.

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما