عبای نئومحافظه‌کاری بر قامت کابینه دوازدهم

1 شهریور 1396 16:19

حسام کریمی
چند روزی از معرفی کابینه دولت دوازدهم می‌گذرد و نقدها و  اما و اگرهای فراوانی پیرامون اسامی وزرای پیشنهادی در جامعه و محافل سیاسی مطرح شده است. نقدهایی که بعضا از جنبه واقع‌گرایانه خود خارج شده و قدم در وادی آرمان‌گرایی‌های فانتزی می‌گذارند! نیت این نوشتار و نگارنده هم نه دفاع مطلق از لیست وزرای معرفی شده است و نه نقد کور و متعصبانه و گاها متوهمانه لیست پیشنهادی رییس‌جمهور. در این مجال صرفا به بیان چند نکته کلیدی پیرامون مبحث کابینه دولت دوازدهم،خواهد پرداخته شد:
1- از شیخ حسن روحانی به اندازه شیخ حسن روحانی اتتظار داشته باشیم! طی ماه‌های گذشته و حتی طی سال‌‍های گذشته پس از انتخاب روحانی به عنوان یازدهمین رییس‌‍جمهور ایران،این نکته را بارها یادآور شده‌ایم که او، نه رئیس دولت اصلاحات است، نه محمود احمدی نژاد و نه حتی آیت الله هاشمی رفسنجانی!ا و،شیخ حسن است با مولفه‌های منحصر‌بفرد شخصیتی و اخلاقی که تنها و تنها متعلق به سیره سیاسی کاراکتر شخصیتی خود او است! اگر این نکته را بتوانیم به درستی درک کنیم، بخش زیادی از توقعاتمان نسبت به عملکرد ایشان،تعدیل خواهد شد. هستی شناسی سیاسی حسن روحانی، باید در بستری  واقع‌نگرانه تحلیل شود، نه در قالب ایده‌آلهایی که از رییس‌جمهور مطلوبمان در ذهنمان نقش زده‌ایم!
او هنوز هم عضوی از جامعه روحانیت مبارز است.حسن روحانی هنوز هم تا امروز خود را یک اصلاح‌طلب نداسته و هیچگاه هم خود را به عنوانی یک رفرمیست سیاسی معرفی نکرده است. او سیاست‌مداری محافظه‌کار(شاید در تعریف بشود،حتی او را جزئی از نئومحافظه‌کاران هم جا داد) با خطوط پررنگ لیبرالیستی و تکنوکراتیسم در پهنه تفکرات اقتصادی است. او  نزدیک به 4 دهه در بالاترین رئوس نظام برای حفظ یکپارچگی ساختار سیاسی کشور تلاش کرده است و از هرگونه شیفت به رادیکالیسم برحذر بوده است. در طول تمام عمر سیاسی خود، الویتش حفظ و بقای نظام جمهوری اسلامی ایران بوده است.شاگرد ارشد مکتب مرحوم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی،طی تمامی این سال‌ها ثابت کرده است که سیاست‌مداری زیرک و مقتصد است! 
2)با وجود هجمه‌های فراوان و فضاسازیهای بسیار مبنی بر تغیرات مصلحت‌اندیشانه کابینه دوازدهم و پراکندن بذر ناامیدی حول محور این تغییرات، باید این نکته را مد نظر قرار داد،چیزی  حدود 60 درصد کابینه که شامل وزرای شایسته‌ای مانند زنگنه و ظریف و حجتی و هاشمی و علوی و آخوندی است، بی تغییر مانده است.در کنارتک تک این نام‌ها که هر کدام در دولت قبل کارنامه درخشانی از خود به جای گذاشته‌اند و وزن سنگینی در پیشبرد رو به جلوی اهداف مترقی دولت یازدهم،دارا بوده‌اند ،اضافه شدن افرادی چون بی‌طرف و کرباسیان و شریعتمداری به این ترکیب نوید فرداهای  روشن پیش رو دولت دوازدهم را می‌دهد.
البته که توقعات برای تغییر در وزارت خانه‌هایی چون وزارت کشور و کار و انتخاب گزینه های کاراتری  برای وزارتخانه‌های مهمی چون ارشاد و آموزش پرورش و علوم،انتظار بیجا و گزافی نبوده و نیست. امید است در جریان رای اعتماد به وزرای پیشنهادی،توسط مجلس به این انتظارات توجه شود.
3)حضور یکایک کسانی که در انتخابات 29 اردیبهشت پای صندوق‌ها حاضر شدند و نام حسن روحانی را بر برگه رای خود مکتوب کردند، مبتنی بر مقتضیات زمانی خاص  و در نظر گرفتن مصالح ملی و فردی‌شان بوده است.رای به شیخ حسن روحانی،رای به امتداد امید برای ادامه مسیری بود که که نمی‌خواستیم با انتخاب اصولگرایان رادیکلی چون رییسی،مجددا به نقطه شروعش بازگردیم. روزهای تلخ و سیاه تیر84 تا قبل خرداد92 را هنوز هیچ  ایرانی فراموش نکرده است.پس هیچ دلیل موجهی برای منت گذاشتن گاه و بیگاه رای‌مان بر سر شیخ حسن روحانی وجود ندارد. فراموش نکنیم که در انتخابات 29 اردیبهشت انتخابی مقبول‌تر و معقول‌تر از  روحانی برای خود در نظر نداشتیم. آیا می‌توان گزینه بهتری از او  را در انتخابات گذشته  برای اصلاح‌طلبان و اعتدالیون  متصور شد ؟
4)بزرگان و تصمیم‌گیرندگان جریان اصلاح‌طلب که بابت انتخاب‌های به زعم خودشان ضعیف و ناکارآمد و محصول داد و ستدهای پنهان روحانی  با جریان‌های سیاسی رقیب، لایه مندند، بهتر است کمی از این انرژی  را صرف تمرکز بر روی  عملکرد لیست‌های منسوب به خود در شوراهای شهر کنند. متاسفانه طی چند روز اخیر اخبار چندان خوشایندی از روند انتخاب شهرداران در کلانشهرهایی چون مشهد و تبریز و کرج و اصفهان که اکثریت مطلق و نسبی شوراهایشان در اختیار لیست امید قرار دارد،به گوش نمی‌رسد. آقایان حواسشان باشد که این شاید آخرین باری باشد که بدنه جامعه هوادارانشان با چشم و گوش بسته به لیست‌های مبهم و شائبه‌برانگیزشان، حتی با تکرار میکنم‌های مدام، رای سلبی خواهند داد! آقایان بدانند محصول تصمیمات اشتباهشان دراین برهه، به مراتب دردناک‌تر از تیر84 خواهد بود! 
4)انتخاب وزیر زن یک ایده‌آل مطلوب جامعه مدنی است و هیچ فردی شکی در درستی این خواسته ندارد. مطالبه‌گری بابت این خواسته معقول هم بیجا نیست.اما باید این نکته را در نظر گرفت که،رییس دولتی را در کنار خود داریم که ارتباط  مطلوب و مناسبش با مراجع(سنتی) قم برایش از واجبات عینی می‌نمایاند و هیچگاه در مسیری گام برنخواهد داشت که موجبات آزردگی و دلخوری ایشان  را فراهم کند! بخصوص که نگاه روحانی به این ارتباط  آینده نگرانه‌تر از کابینه دولت دوازدهم است! او شاید تنها به روزهای صدارتش بر قوه مجریه نمی‌اندیشد و افق‌های دورتری  را مد نظر دارد. 
پس از همین باب است که شاید انتخاب وزیر زن در دولت شیخ محافظه‌کار اعتدالی،کمی آرمان‌گرایانه به نظر برسد.گرچه نمی‌شود از کنار نام بانوان شایسته‌ای همچون مولاوردی و ابتکار و باالخص جنیدی که در دولت جدید قطعا حضوری مثبت و سنگین خواهند داشت،به راحتی گذر کرد. در نهایت آنکه،امکان چیدن ترکیب مناسب‌تر و تحول‌خواه‌تر، برای دولت دوازدهم، چندان، احتمال محیر‌العقولی نبوده و نیست. اما باید قبول کرد که رییس‌جمهور دولت‌های یازدهم و دوازدهم، هیچگاه یک رییس‌جمهور اصلاح‌طلب نخواهد بود.پس بهتر است بجای ضربه زدن به دولتی که در ماه‌های آتی برای ارتقای کشور در تمامی سطوح،همزمان باید در چند جبهه به مبارزه بپردازد، بر همکاری و پوشش نقاط ضعفی که گمان می‌رود در دولت دوازدهم وجود دارد،همت گماشت و دولت را در این مسیر پرسنگلاخ و طاقت‌فرسا یاری رساند. البته نباید فراموش کرد که تمامی این گزاره‌ها،نافی حفظ روحیه مطالبه‌گرایانه هر کدام از ما به عنوان سلول‌های پیکره واحد اصلاحات و پیگیری بر حق اجرای وعده‌های انتخاباتی شیخ حسن روحانی، نیست.  

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما