آشتی یا جنگ در شبه جزیره کره؟

منافع متعارض کره شمالی و ایالات متحده

آشتی یا جنگ در شبه جزیره کره؟

8 مرداد 1396 14:44

موسسه تحیقیاتی استراتفور در گزارشی تحلیل، به وضعیت تعارضات و اختلافات کره شمالی و آمریکا پرداخته است. در این گزارش، که سایت دیپلماسی ایرانی آن را ترجمه و باز نشر کرده آمده است: جنگ به ندرت اولین گزینه برای کشورهایی است که برای حفظ یا افزایش موقعیت استراتژیک خود تلاش می‌کنند. ایالات متحده و کره شمالی به شکلی یکسان به دنیال درگیری در شبه جزیره کره نیستند. جنگی که می‌تواند برای همه طرف‌های درگیر پیچیده و پرهزینه باشد.

موسسه تحیقیاتی استراتفور در گزارشی تحلیل، به وضعیت تعارضات و اختلافات کره شمالی و آمریکا پرداخته است. در این گزارش، که سایت دیپلماسی ایرانی آن را ترجمه و باز نشر کرده آمده است: جنگ به ندرت اولین گزینه برای کشورهایی است که برای حفظ یا افزایش موقعیت استراتژیک خود تلاش می‌کنند. ایالات متحده و کره شمالی به شکلی یکسان به دنیال درگیری در شبه جزیره کره نیستند. جنگی که می‌تواند برای همه طرف‌های درگیر پیچیده و پرهزینه باشد. هردو طرف به شدت به دنبال حل و فصل اساسی مسائل و حل بحران با راه حل‌های جایگزین هستند. با نزدیک‌تر شدن کره شمالی به قابلیت موشک‌های دوربرد، آنچه تضمین امنیتی ایالات متحده نامیده می‌شود در خطر است. ایالات متحده سعی دارد که به توانایی تسلیحاتی پیونگ یانگ خاتمه دهد و کره شمالی به دنبال سرعت بخشیدن به برنامه توسعه موشکی خود است و علاقه دارد تا سلاح‌هایی پیچیده تر در اختیار داشته باشد. هردو کشور به دنبال حفظ منافع خود هستند و اما حفظ این منافع می‌تواند آنها را به سمت برخورد فیزیکی بکشاند. 
فرض منطقی
جغرافیای سیاسی به ما می‌آموزد که به صورت منطقی به قضایا نگاه کنیم. فرض‌ها نباید بر اساس نفوذ احساسات، اطلاعات غلط یا محاسبات اشتباه باشد. با وجود این آگاهی، تعاملات و کارهای افراد و رهبران از ویژگی‌های ملی و فرهنگ استراتژیک ملی نشات می‌گیرد. هیچ رهبری نمی‌تواند از این محدودیت‌ها و تکرارها به طور کامل جدا باشد. اگرچه رهبران هنوز راه گزیزی برای شکل دادن سیاست‌ها و انجام اقدامات مدنظر خود دارند اما این رهبران چه به عنوان فرد و چه در یک گروه جمعی، در محدوده‌ای تعریف شده از ویژگی‌های محیطی بزرگ تر رهبری را انجام می‌دهند. این مسئله تحت تاثیر مکان و زمان و عواملی از جمله تاریخ، جغرافیا و اقتصاد است. 
کلید ماجرا برای رهبری یک کشور در سطح فردی و در دولت به عنوان یک کل، رهبری عقلانی است. هیچ شخصی به تنهایی نمی‌تواند بر کشوری حکمرانی کند. از آنجایی که هیچ شخصی نمی‌تواند قدرت را به کل یک جمعیت بدون وضع قوانین گسترش دهد در نتیجه هرلایه‌ای که بر دور قدرت گذاشته می‌شود مجموعه‌ای از محدودیت‌ها را ایجاد می‌کند. تشخیص این محدودیت‌ها کار ساده‌ای نیست و درک آن به آنالیزهایی برمی‌گردد که فاکتورهای گوناگونی را مدنظر قرار می‌دهند. کار سیاست ورزان این است که این آنالیزها را به خدمت بگیرند تا بتوانند به خروجی‌های مدنظر دست پیدا کنند. اگرچه گاهی ساده تر است که در معادلات بین‌الملل این طور فرض شود که فرد مقابل دیوانه است. آنها مسیر مشخصی را دنبال نمی‌کنند یا به شکل پیش‌بینی شده‌ای اقدام نمی‌کنند بنابراین باید به دقت آنها را زیرنظظر داشت. اگر فرض اشتباهی در کار باشد، پاسخ به یک عمل ممکن است نتیجه‌ای بسیار دور از نظر را به دنبال داشته باشد. البته شناخت کامل طرف مقابل نیز تضمین کننده نتیجه مورد نظر نیست. 
سوءتفاهم متقابل
 چندین دهه است که روابط میان ایالات متحده آمریکا و کره شمالی بر پایه سوءتفاهمات، مفروضات اشتباه و اهداف متفاوت شکل گرفته است. واشنگتن در تمامی  ‌این سال‌ها امیدوار بوده تا کره شمالی به واسطه فشارهای اقتصادی و اجتماعی به خودی خود سقوط کند. ارزیابی‌های اشتباه کره شمالی را به مثابه معادلی آسیایی برای دولت بلوک شرق می‌دانستند که منتظر است تا با نابودی کامل اتحاد جماهیر شوروی از قید و بندهای یک ساختار قدرت خارجی برای همیشه رهایی یابد. اما با همه این پیش‌بینی‌ها شاهد آن هستیم که کره شمالی با شکست روبه‌رو نشد. در حقیقت، در دوران مشکلات و سختی‌های پیش روی کره شمالی، همسایگان این کشور و حتی ایالات متحده آمریکا از ترس اینکه عواقب ناشی از شکست و سقوط این کشور بسیار خطرناک‌تر از پیامدهای بقای آن باشند، به ایجاد ثبات هر چه بیشتر دولت پیونگ یانگ کمک کردند. در همین حین نیز کره شمالی دریافت که به یکی از اهداف ثابت لیست آمریکا تبدیل شده است. 
در طی این سال‌ها، فرصت‌های متعددی برای ایجاد نوعی آشتی و مصالحه میان ایالات متحده آمریکا و کره شمالی به‌وجود آمد؛ اما متاسفانه تمامی ‌این فرصت‌ها به واسطه مسائلی همچون تهدیدات احتمالی، تعهدات متفاوت، تغییر در اولویت‌ها، سیاست‌های داخلی و حتی وقایع و رویدادهای برون منطقه‌ای یکی پس از دیگری از بین رفتند. همچنانکه کره شمالی روز به روز به دستیابی به تسلیحات هسته‌ای دوربرد نزدیک تر می‌شود، آمریکا در نهایت مجبور خواهد شد تا تصمیمی‌در این باره اتخاذ کند. مقامات آمریکایی یا باید تصمیم بگیرند که کره‌شمالی را به عنوان یک کشور مجهز به تسلیحات هسته‌ای پذیرفته و از این پس با این واقعیت کنار آیند یا اینکه تدابیری را برای خلع سلاح هسته‌ای این کشور اتخاذ کنند. 

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما