ضرورتی ندارد که کابینه دوازدهم ائتلافی باشد

احمد شیرزاد:

ضرورتی ندارد که کابینه دوازدهم ائتلافی باشد

7 مرداد 1396 14:53

در شرایطی که روز به روز حساسیت‌ها نسبت به کابینه دولت دوازدهم بیشتر و بیشتر و حاشیه‌ها و شایعات جدیدی نسبت به سرنوشت آن در محافل سیاسی مطرح می‌شود؛ برخی از چهره‌های سیاسی معتقد هستند که حالا دولت روحانی در یک چند راهی بین تکرار سناریو دولت یازدهم و قرابت با مردم و همچنین عقب‌نشینی در برابر جریان‌های تندرو و افراطی قرار دارد.

گروه سیاسی- فرشاد اعظمی: در شرایطی که روز به روز حساسیت‌ها نسبت به کابینه دولت دوازدهم بیشتر و بیشتر و حاشیه‌ها و شایعات جدیدی نسبت به سرنوشت آن در محافل سیاسی مطرح می‌شود؛ برخی از چهره‌های سیاسی معتقد هستند که حالا دولت روحانی در یک چند راهی بین تکرار سناریو دولت یازدهم و قرابت با مردم و همچنین عقب‌نشینی در برابر جریان‌های تندرو و افراطی قرار دارد. احمد شیرزاد عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت و نماینده اصلاح‌طلب دوره ششم مجلس شورای اسلامی‌در گفتگویی با روزان به نقد و تحلیل کابینه دولت‌های یازدهم و دوازدهم می‌پردازد. او در این خصوص می‌گوید که، «روحانی یک فرد مصلحت گرا و عمل‌گرا بوده و بر همین اساس فکر نمی‌کنم که ضرورتی داشته باشد تا کابینه دوازدهم مجموعه‌ای ائتلافی از سایر جریان‌ها باشد. البته ممکن است افرادی در کابینه حضور داشته باشند که سابقا اصول‌گرا بوده و حالا مشی اعتدالی و اصلاح‌طلبانه پیش گرفته‌اند ولی در نهایت چنین تعبیری را نباید ارائه کرد که افراد صرفا به خاطر کسوت وزارت در این سمت باقی بمانند.» به اعتقاد شیرزاد، آقای روحانی در چنین شرایطی باید کابینه و همکاران خود را از افرادی انتخاب کند که به لحاظ فکری، گفتمانی و اجرایی با او و گفتمان مطلوب دولتش همگرایی و قرابت دارند که البته آن طوری که شواهد و قراین نشان می‌دهد، آقای روحانی درصدد همین هدف بوده و در همین جهت گام برمی‌دارد.
از نظر شما آقای روحانی باید چگونه در خصوص تشکیل کابینه و انتخاب وزرای پیشنهادی عمل کند؟
آقای روحانی در چنین شرایطی باید کابینه و همکاران خود را از افرادی انتخاب کند که به لحاظ فکری، گفتمانی و اجرایی با او و گفتمان مطلوب دولتش همگرایی و قرابت داشته باشند که البته آن طوری که شواهد و قراین نشان می‌دهد، آقای روحانی درصدد همین هدف بوده و در همین جهت گام برمی‌دارد. فراموش نکنیم که روحانی یک فرد مصلحت گرا و عمل‌گرا بوده و بر همین اساس فکر نمی‌کنم که ضرورتی داشته باشد تا کابینه دوازدهم مجموعه‌ای ائتلافی از سایر جریان‌ها باشد. البته ممکن است افرادی در کابینه حضور داشته باشند که سابقا اصول‌گرا بوده و حالا مشی اعتدالی و اصلاح‌طلبانه پیش گرفته‌اند ولی در نهایت چنین تعبیری را نباید ارائه کرد که افراد صرفا به خاطر کسوت وزارت در این سمت باقی بمانند. 
آقای روحانی در دولت یازدهم این روند را با نوعی تعامل با سایر جریان‌های سیاسی پیش برد. فکر می‌کنید چه دلیلی باعث شد تا آقای روحانی در دوره سابق چنین تصمیمی‌را اتخاذ کند ؟
برای جواب این سوال باید ابتدا به ساکن به جایگاه کابینه رئیس‌جمهوری در کشور اشاره کرد. این کابینه به عنوان بازوی اصلی قوه مجریه، اجرا کننده قانون اساسی در عرصه‌های مختلف جامعه است و از این حیث به هیچ عنوان نمی‌توان از اهمیت آن غافل بود. بنابراین طبیعی است که چنین جایگاه مهمی‌بنا بر مقتضیات و شرایطی شکل بگیرد که من این شرایط را برایند و حاصل تعاملات و تعادل بین مناسبات قدرت در جامعه می‌دانم که این مناسبات می‌تواند در جنبه‌های مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و امثالهم نمود عینی پیدا کند. 
این مناسبات در سال 92 چگونه بود؟
در سال 92 شرایط ویژه‌ای در کشور حاکم بود. در آن زمان بعد از 8 سال ریاست دولت آقای احمدی‌نژاد و اتفاقات تلخی که در آن دوران رخ داد مانند حوادث سال 88، کشور با مشکلات عدیده‌ای رو‌به‌رو بود. ما در زمینه‌های مختلفی با بحران‌هایی رو به رو بودیم که مهم‌ترین آن را می‌توان بحران پرونده هسته‌ای و تحریم‌های ظالمانه علیه جمهوری اسلامی‌دانست. مسلما زمانی که شما کشور را در چنین وضعیتی تحویل می‌گیرید لاجرم نمی‌توانید تمام نکات آرمانی و مطلوب خود را در جامعه اجرایی کنید و نهایتا تلاش و تمرکز خود را در چند محوری که مهمتر می‌دانید معطوف می‌کنید. این مسئله را می‌توان در خصوص کابینه به وضوح دید و دریافت که آقای روحانی بخشی از اهداف گفتمانی دولت متبوع خود و همین طور مطالبات عمومی‌را به دلیل شرایط وقت نتوانست اجرایی کند. 
فکر می‌کنید که چنین الگویی حالا هم می‌تواند به کمک دولت بیاید یا آنکه فشار مطالبات اجتماعی و همین طور حساسیت‌ها نسبت به دولت آقای روحانی را مجاب می‌کند که بیشتر بر گفتمان خود و حامیانش حرکت کند؟
نکته اصلی دقیقا همین جاست که زمانی این الگو می‌تواند نتیجه بخش باشد که دولت راه یا گریزی برای حل مشکلات جامعه نداشته باشد ولی اکنون شرایط متفاوت است. ایران 96 با ایران 92 تفاوت دارد. این یک امر بدیهی است که جامعه روز به روز دچار بلوغ اجتماعی و رشد و توسعه فرهنگی شود. از طرف دیگر برخی اقدامات دولت در عرصه داخلی و خارجی وضعیت کشور را با گذشته تغییر داده است. کشور ما در گذشته با بحرانی مانند پرونده هسته‌ای رو به رو بود ولی بعدتر این بحران به نحوی حل شد. همچنین فضای اطلاع رسانی در داخل کشور و همین طور عرصه بین الملل به شدت رشد و توسعه پیدا کرده است. بنابراین نمی‌توان گفت که روحانی دولت آینده را می‌توان با همان ساختار سابق عملیاتی و اجرایی کند. 

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما