فرشته طائرپور، نویسنده و تهیه‌کننده سینما:

در چالش میدان هنر و فرهنگ، نام‌ها و نسبت‌ها و سفارش‌ها مصونیت نمی‌آورند

4 مرداد 1396 16:44

دولت دوازدهم بی‌گمان مدیون هنرمندان است، چه اینکه حمایت بی‌دریغ آنان نقشی موثر در پیروزی حسن روحانی داشت، از این منظر این انتظار وجود دارد حال که از تنگنای انتخابات گذر کردیم، رئیس دولت و همکارانش بیش از هر دوره‌ای پای درددل هنرمندان بنشینند و به حرف‌هایشان گوش کنند.

دولت دوازدهم بی‌گمان مدیون هنرمندان است، چه اینکه حمایت بی‌دریغ آنان نقشی موثر در پیروزی حسن روحانی داشت، از این منظر این انتظار وجود دارد حال که از تنگنای انتخابات گذر کردیم، رئیس دولت و همکارانش بیش از هر دوره‌ای پای درددل هنرمندان بنشینند و به حرف‌هایشان گوش کنند. در همین زمینه فرشته طائرپور، نویسنده و تهیه‌کننده سینما نوشت:«اگر قرار است دولت محبوب دوازدهم، تحت جریان‌های فشار، بر سر ترکیب کابینه‌اش معامله کند، بهتر است وزارت ارشادش را از دایره ملتهب این معامله بیرون نگه دارد و فراموش نکند که در چالش میدان هنر و فرهنگ، این نام‌ها و نسبت‌ها و سفارش‌ها نیستند که مصونیت و امنیت می‌آورند؛ چرا که اگر چنین بود، وزیر قبلی ارشاد با آن شناسنامه مبرهن، از انواع حمله‌ها جان سالم به در برده و هنوز وزیر مانده بود.» این تهیه‌کننده سینما و صاحب‌نظر که آثاری چون «آینه‌های روبه‌رو»، «گلنار» و «خاله قورباغه» را در کارنامه هنری‌اش دارد، در متنی که در اختیار رسانه‌ها قرار داده، آورده است:
سرگشتگی جامعه هنری کشور
«یا حفیظ و یا امین، ایام، ایام گمانه‌زنی‌های کابینه‌ای است. حتما لابی‌ها در دل دولت و مراکز قدرت، فعال شده‌اند و اسامی جدید و قدیم دارند ردوبدل می‌شوند. خبرهای موثق و ناموثقی هم که به ملت می‌رسد، گمانه‌زنی‌های مردمی را در نوع خودش فعال کرده است. در عالم سینما نیز زمزمه‌های تغییر وزیر ارشاد بالا گرفته و دارد به امواج حیرت و نگرانی در این دریای آرام، دامن می‌زند. اصولا کوتاهی دوره‌های مدیریت در حوزه فرهنگ و هنر، همواره فرصت‌سوز بوده و انجام هر اقدام کارسازی را توسط وزیر و مدیرانش دشوار کرده و در نتیجه سامان‌یابی اوضاع فرهنگ و هنر را به تعویق انداخته است.
سرگشتگی جامعه هنری کشور باتوجه به دیربازده بودن طرح‌ها در این حیطه، با هر یک از این تغییرات، به‌خصوص وقتی نوید بهبود اوضاع نیز از آن شنیده نمی‌شود، افزایش نگران‌کننده‌ای پیدا می‌کند که  قابل انکار و اغماض نیست. از منظر جامعه هنری و به‌خصوص سینمایی کشور، صالحی امیری با همه حسن و عیبش، مردانگی کرد و در شرایطی بحرانی سکان کشتی فرهنگ را به دست گرفت و انصافا آن را با مهارت در دل امواج کوچک و بزرگ هدایت کرد تا به ساحل انتخابات دولت جدید برسد. سینماگران ایرانی نیز در این بزنگاه، بی‌اعتنا به هر حاشیه و شایعه و محاسبه‌ای و  فارغ از هر فشار یا تحریکی، با وزیر ارشادشان در دفاع از تداوم دولتی که بزرگترین امتیازش تعادل، تدبیر، شجاعت و ترکیب شایسته کابینه‌اش بود، همسو و همراه شدند.»
دفاع از دولتی منتخب ملت
طائرپور در ادامه می‌نویسد: «صالحی‌امیری شاید هنوز مهلت کافی نداشته تا کاری کارستان در حوزه وزارتی خودش انجام دهد و نامش مانند ظریف و زنگنه و هاشمی برجسته‌تر از سایر وزرا نوشته و خوانده شود، اما همه دیدیم که چگونه مردانه در روزهای سخت و ناپایدار، به کمک دولتی آمد که خود نزدیک بود در نیمه راه، تحت فشارهای پیدا و پنهان، به کارش خاتمه داده شود و کارهایش در حوزه‌های مختلف عقیم بماند. برای قصه‌سازان، این‌گونه رفتارها، شایان اعتناست و فراموش نمی‌شود. اکنون قصه تغییر او در نیمه راه، توسط همان دولت، برای راویان قصه‌های تاریخی این روزگار، قصه خوش‌فرجامی نیست و قهرمان ندارد.
سینمای کشور هوشمندانه به خاطر سپرده و می‌سپرد که صالحی‌امیری در همین دوره کوتاه برای دفاع از دولتی که منتخب ملت بود، صادقانه تلاش کرد؛ برای استقبال مردم از سینما و تئاتر و موسیقی و هنرهای تجسمی ارزش قائل شد؛ برای خطای گفتاری‌اش در التهاب انتخابات، از جامعه سینمایی متواضعانه عذرخواهی کرد؛ برای مدیریت سینما، آگاهانه دست در دست مسئولان صنفی گذاشت؛ به حرکت‌های موسوم به دلواپسی پاسخ‌های محافظه‌کارانه و عافیت‌طلبانه نداد؛ ادبیاتش با الحان تهدید و توقیف و تحریم آلوده نشد؛ در مسیر دفاع از حقوق اجتماعی هنرمندان (مالیات و بیمه و...) با اقتدار و تعصب میدان آمد و...»
سینماگران پیشرو و هوشمند ایران
در ادامه متن این تهیه‌کننده سینما می‌خوانیم: «حال اگر قرار است دولت محبوب دوازدهم، تحت جریان‌های فشار، بر سر ترکیب کابینه‌اش معامله کند، بهتر است وزارت ارشادش را از دایره ملتهب این معامله بیرون نگه دارد و فراموش نکند که در چالش میدان هنر و فرهنگ، این نام‌ها و نسبت‌ها و سفارش‌ها نیستند که مصونیت و امنیت می‌آورند؛ چرا که اگر چنین بود وزیر قبلی ارشاد، با آن شناسنامه مبرهن، از انواع حمله‌ها جان سالم به در برده و هنوز وزیر مانده بود. معامله بر سر سرنوشت جامعه هنری و تولیدات هنری، جز با هنرشناسان یا حداقل هنر‌دوستان، راه به جایی نمی‌برد؛ به خصوص به جایی که استقرار در آن، برای یک دولت، دوام و تفاخر داشته باشد.
یادمان باشد که سینماگران هوشمند ایرانی، بیش از آنکه اهل پیروی باشند، اهل پیشروی‌اند و لذا هر وزیری را به‌خصوص اگر توهم مهار کردن داشته باشد، تاب نمی‌آورند. این جماعت اگر وزیری را بپسندند، صادقانه با او و مدیرانش همدلی و همراهی به خرج می‌دهند. و اگر نپسندند، به راه‌های بسیاری که در این سال‌ها برای فاصله گرفتن با وزارت ارشاد و وزیرش یافته‌اند، قدم خواهند گذاشت؛ فاصله‌ای که دودش تا چشم هر دولتی بالا می‌رود.»

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما