اولین خواسته اهل قلم، رفع ممیزی است

فرزانه کرم‌پور، نویسنده باسابقه عنوان کرد:

اولین خواسته اهل قلم، رفع ممیزی است

29 خرداد 1396 16:25

گروه فرهنگ و هنر ــ با هر نگرش و عقیده‌ای می‌توان بر این اصل انکارناپذیر تاکید کنیم که وضعیت فرهنگ هر سرزمینی ارتباطی مستقیم با کتاب و کتابخوانی دارد، از این منظر هرچقدر مسئولان و متولیان فرهنگی موانع موجود بر سر راه انتشار کتاب را بردارند، قدم در مسیر اعتلای فرهنگ برداشته‌اند.

گروه فرهنگ و هنر ــ با هر نگرش و عقیده‌ای می‌توان بر این اصل انکارناپذیر تاکید کنیم که وضعیت فرهنگ هر سرزمینی ارتباطی مستقیم با کتاب و کتابخوانی دارد، از این منظر هرچقدر مسئولان و متولیان فرهنگی موانع موجود بر سر راه انتشار کتاب را بردارند، قدم در مسیر اعتلای فرهنگ برداشته‌اند. ناشران و پدیدآورندگان کتاب در شرایط امروز با مشکلات بی‌شماری دست‌به‌گریبان هستند؛ از هزینه بالای کتاب و چاپ و نشر گرفته تا محدودیت‌ها و ممیزی‌هایی که پیش پای انتشار آثار وجود دارد. همه اینها دردهای جامعه فرهنگی و ادبی ماست که امیدواریم مدیران فعلی با نگاهی د‌لسوزانه درصدد حل و رفع آن برآیند. 
در همین زمینه فرزانه کرم‌پور، داستان‌نویس، با بیان اینکه مسئله اصلی در حوزه کتاب و فرهنگ در کشور نبودِ احساس نیاز به فرهنگ است، یکی دیگر از مشکلات نویسندگان را ممیزی می‌داند. این داستان‌نویس درباره خواسته‌های اهل قلم و نشر از متولیان فرهنگی، گفت: «اولین خواسته رفع ممیزی است؛ برای اینکه هر نویسنده‌ای چند سال روی یک سوژه وقت و انرژی می‌گذارد و مدت‌ها باید بگذرد تا چیزی که نوشته است به ارشاد برسد و بعد هم نصف کار باید حذف شود، بنابراین اولین چیزی که برای حوزه فرهنگ و نویسندگان مهم است رفع سانسور و ممیزی است. این مسئله در همه هنرها صدق می‌کند.»
انتشار کتاب با کاغذهای سوبسیدی
او با بیان اینکه یارانه دادن از سوی دولت برای خرید کتاب را دوست ندارد، اظهار کرد: «طبق آمار، بسیاری از خانواده‌ها از جمله زنان برای خرید لوازم آرایش هزینه‌های زیادی مصرف می‌کنند. این افراد شاید در خانواده‌هایی در طبقه پایین‌تر از متوسط هستند و با درآمد کم هم زندگی می‌کنند، اما ابایی از خرج کردن پولشان برای لوازم آرایش ندارند؛ در صورتی که اگر کسی بخواهد دو کتاب کم‌حجم بخرد می‌تواند با پول یک «ریمل» آن کتاب‌ها را تهیه کند، اما ترجیح آنها کتاب نیست. پس خرید کتاب ربطی به یارانه ندارد، دردی هم دوا نمی‌کند و باید آن را به فراموشی سپرد. ضمن اینکه این همه سال این همه ناشر با کاغذهای سوبسیدی کتاب منتشر کرده‌اند، اما اتفاقی نیفتاده است.»
کرم‌پور که با ایسنا گفتگو کرده است، مسئله اصلی را نبود احساس نیاز به کتاب و فرهنگ در جامعه دانست و گفت: «مسئله اصلی احساس نیاز در بین افراد است. اگر افراد به چیزی احساس نیاز پیدا کنند، حتما آن را تهیه می‌کنند. متاسفانه این احساس نیاز در جامعه ما نسبت به کتاب و فرهنگ وجود ندارد و برای همین است که کالاهای فرهنگی در سبد خرید مردم نیست. مردم برای خرید کتاب‌های کنکور بچه‌هایشان هزینه‌های زیادی می‌کنند و بعد هم آنها را دور می‌ریزند، چون به آن کتاب‌ها نیاز دارند اما وقتی در جامعه احساس نیاز به فرهنگ به وجود نیامده، معلوم است کسی سراغ خرید کتاب نمی‌رود.»
معرفی کتاب و ناشران با جشن امضا
این نویسنده باسابقه که آثار‌ش مخاطبان بسیاری را به خود جلب کرده است، با اشاره به ضرورت تبلیغ در حوزه کتاب گفت: «الان باید پرسید در جامعه ما چقدر برای کتاب و فرهنگ تبلیغ می‌شود؟ در حال حاضر و در طول سال چند متن جذاب راجع به کتاب‌هایی که تازه منتشر می‌شوند در رادیو و تلویزیون می‌بینید و می‌شنوید؟ یک روز از تلویزیون به من تلفن زدند و گفتند می‌خواهیم برای یکی از کتاب‌های شما در تلویزیون برنامه بگذاریم. وقتی پرسیدم ساعت پخش این برنامه چه زمانی است، گفتند ساعت یک نیمه‌شب! من جواب دادم خود من در این ساعت شب خواب هستم؛ چگونه ممکن است کسی تا آن ساعت شب بنشیند و این برنامه را ببیند؟ بنابراین همه این سیاست‌ها به دنبال هم هستند و همه‌اش فکرشده.»
این نویسنده درباره ناشران هم گفت: «بعضی از ناشران سعی می‌کنند با گرفتن جشن امضا، کتاب‌هایشان را معرفی کنند. این دسته برایشان مهم است که کتاب‌هایشان را تبلیغ کنند و به دست مخاطب برسانند. ناشران دیگری هستند که کتاب چاپ می‌کنند و برایشان اهمیتی ندارد که آن کتاب به فروش می‌رسد یا نه، چون به هر حال پولش را از جاهای دیگری درمی‌آورند. اما مجموعه اصلی در این مملکت، دولت و حکومت است که چقدر فرهنگ و کتاب را تبلیغ می‌کند. اگر کسی که در راس امور است به این موارد اهمیت بدهد آدم‌های بعدی نیز برای این‌که مورد قبول او واقع شوند سعی خواهند کرد به این امور اهمیت بدهند. باید بدانیم فرهنگ بازدهی پولی و مالی سریعی ندارد؛ بازدهی در این حوزه آرام آرام اتفاق می‌افتد. اگر ما در این حوزه هزینه کنیم و به جامعه یاد بدهیم که دروغ نگویند، حیوان‌آزاری نکنند و. . . نفع آن در درازمدت به جامعه و حکومت هم می‌رسد.»
نقش نویسندگان جوان در شرایط امروز
او درباره چرایی پرداختن بیشتر مسئولان فرهنگی به هنرمندان سینما و تلویزیون در تریبون‌هایی که در اختیار دارند، گفت: «برای اینکه مسئولان راحت‌تر می‌توانند آثار تصویری را به دنیا نشان بدهند، اما برای ادبیات باید سرمایه‌گذاری کرد و کتاب‌ها را به زبان‌های دیگر ترجمه کرد. ما به زبان فارسی می‌نویسیم که در دنیا چند کشور بیشتر با آن تکلم نمی‌کنند. اگر کسی بخواهد در این حوزه سرمایه‌گذاری کند، دولت است، چون سرمایه دارد. من نویسنده از دستم برنمی‌آید که آثارم را ترجمه کنم. 
فرزانه کرم‌پور در پاسخ به این سوال که آیا دولت اجازه دارد در حوزه ترجمه آثار نویسندگان دخالت کند، بیان کرد: «دولت چرا نباید در حوزه ترجمه آثار ایرانی حمایت کند تا کتاب‌های برگزیده به نمایشگاه‌های بین‌المللی بروند؟ منتها وقتی این مسائل فرمایشی می‌شود کار جلو نمی‌رود. در این زمینه خود اهل فرهنگ باید آزاد باشند و آثار را انتخاب کنند و دولت کنار بکشد اما وقتی به سراغ هر چیزی می‌رویم مورد ممیزی قرار می‌گیرد و مجبور می‌شویم آثارمان را در صندوق‌خانه‌ها بگذاریم و مشکلاتی که الان داریم پیش می‌آید. کتاب‌هایمان به سختی چاپ می‌شود و وقتی چاپ می‌شود دیگر رمقی ندارد تا بتواند مخاطب داخلی و خارجی را به خود جذب کند. این‌گونه فرهنگ رشد پیدا نمی‌کند. در حال حاضر ما کتاب‌هایمان را می‌نویسیم و در گوشه خانه می‌گذاریم. موقعی کتاب چاپ می‌شود که معلوم نیست چقدر به‌روز و مدرن بوده است.»
او درباره نقش خود نویسندگان در شرایط فعلی نیز گفت: «خود نویسنده‌ها به‌خصوص جوان‌ترها باید به جای عضو شدن در لابی‌های مختلف برای اینکه در چند روزنامه اسمشان نوشته شود، تمرکزشان را روی خواندن و بیشتر شدن سوادشان بگذارند. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات ما که در حال حاضر نمی‌توانیم با دیگر نویسندگان دنیا رقابت کنیم به خاطر میزان سوادمان است. در حال حاضر تعداد کسانی که می‌توانند به زبان دیگری بخوانند بسیار انگشت‌شمار است.»
بی‌سوادی نویسنده و مسئله سانسور
فرزانه کرم‌پور در بخش دیگری از سخنانش اظهار کرد: «خیلی از نویسندگان جوان هستند که وقتی با آنها صحبت می‌کنیم خیلی دوست دارند کتاب چاپ کنند، چون هنوز هم کتاب چاپ کردن در ایران برای خیلی از افراد جذاب است. این در حالی است که کسی هم از آنها حمایت نمی‌کند اما آنها فکر می‌کنند چاپ کتاب کار مهمی‌است. همین افراد وقتی کتابشان را چاپ می‌کنند می‌بینیم که کتاب چیزی به تو نمی‌دهد. یک سر این مسئله به سانسور برمی‌گردد و اینکه هر چیزی اجازه چاپ ندارد. یک سر بزرگ‌تر آن به علت بی‌سوادی نویسنده است که حتی کلمات را هم غلط می‌نویسد و خود باعث آبروریزی است. کتاب‌های این افراد به درد نمی‌خورد چون هیچ جهان‌بینی‌ای در آنها وجود ندارد، بنابراین بزرگ‌ترین مسئله در حل مشکلات حوزه نشر و کتاب خود اهل فرهنگ هستند، که باید به کار خود اهمیت بدهند.»
 

کلمات کلیدی
shareاشتراک گذاری

نظرات شما